در یک موتور با پیستون رفت و برگشتی، شاتون پیستون را به میل‌لنگ متصل می‌کند. شاتون می‌تواند حول هر دو سوراخ بزرگ و کوچک گردش کند، بنابراین زاویه‌اش با بالا و پایین رفتن پیستون و گردش میل‌لنگ تغییر می‌کند. انتهای بالای شاتون با سوراخ کوچکتر برای قرارگیری پین پیستون، انتهای کوچک نامیده می‌شود. انتهای پایینی که به میل‌لنگ متصل می‌شود، انتهای بزرگ خوانده می‌شود. انتهای بزرگ شاتون پوسته یاتاقان را حول میل‌لنگ نگه می‌دارد و همچنین یک سوراخ سر سوزنی به ژورنال یاتاقان میل‌لنگ دارد که از آنجا روغن روانکاری به بدنه سیلندر پاشیده می‌شود. شکست شاتون که می‌تواند با افزایش دمای زیاد و یا نقص تولید اتفاق بیافتد، آناً سبب می‌شود، موتور به یک آهن قراضه تبدیل شود. این موضوع یکی از عوامل رایج سوختگی موتور در وسایل نقلیه است.

فولادهای قابل ترک خوردن اجازه می‌دهند دسته شاتون از کپه آن به آسانی جدا شود، بدون اینکه نیاز به ماشینکاری سطوحی که با هم جفت می‌شوند باشد. این سبب حذف بسیاری از مراحل ماشینکاری می‌شود. وقتی که شاتون به میل لنگ متصل می‌شود و کپه با پیچ و مهره محکم می‌گردد، سطوح در تماس با یک اتصال بی‌نقص در سطح اتمی با هم جفت می‌شوند.

فولاد جدید C-70 از اروپا به عنوان یک فولاد جدید آهنگری قابل ترک خوردن معرفی شده است. المان‌های آلیاژی در این ماده اجازه می‌دهند که شاتون با طی یک فرآیند کنترل شده سرد کردن، سخت‌کاری شود. این ماده شبیه مواد متالورژی پودر شده می‌شکند. اخیراً گروه میله و مفتول انجمن آهن و فولاد آمریکا C-70 را به عنوان یک ماده بهبود یافته نسبت سایر فولادهای آلیاژی معرفی کرده است. این کار بر اساس کار بهینه‌سازی و تحلیل اقتصادی انجام شده در دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه تولدو صورت گرفته است. این تحقیق در مورد فرصت‌های کاهش هزینه و وزن شاتون‌های آهنگری شده انجام شده است. آنالیز بر روی مقایسه و سپس بهینه‌سازی طراحی شاتون با استفاده از فولاد قابل ترک خوردن C-70 و آنالیز المان محدود متمرکز بوده است. محقق موفق شده است با این روش وزن شاتون را در حدود ده درصد و هزینه تولید آن را حدود بیست و پنج درصد کاهش دهد در حالیکه عمر خستگی شاتون نیز پانزده درصد افزایش یافته است. این تحقیق مقاومت خستگی را به عنوان مهمترین فاکتور طراحی شناسایی کرده است.